4 czerwca 2012

Absmak letnią porą

Wstyd się przyznać ale zeżarłem pół blachy bezy (znaczy blacha jest nienaruszona, znikła tylko połowa bezy na niej upieczona). Ja wiem, że to lekka (pocieszam się, wiem) przesada, ale nie mogłem się powstrzymać, no łasuch ze mnie przeokrutny. Przesłodziłem się i teraz mam w paszczęce taki absmak, że uch. Nic nie pomaga, nawet ogórek kiszony. (Jakby ktoś miał sposób na taki absmak spożywczy, poza oczywiście rewelacyjną radą coby się tak nie obżerać, to ja chętnie bym poznał).

Podobny absmak tylko psychiczny, miałem po przeczytaniu tej książki. Bynajmniej nie z powodu słodyczy. Powodem były wstawki, które w pierwszej części były tylko trochę idiotyczne, rwące klimat, czasami wręcz śmieszne i zupełnie niepasujące do ciężkiego kryminału. To tym razem autor tymi wstawkami przekroczył granice dobrego smaku, mojego dobrego smaku (komuś się to może spodobać, ale ja nie chciałbym poznać tych osób). Zupełnie też nie mogę zrozumieć po co autor to zrobił, bo pisze całkiem niezłe, klimatyczne opowieści policyjne. Te wstawki nie tylko, że niszczą ten klimat, to jeszcze w tym przypadku spowodowały, że nie mam najmniejszej ochoty zapoznawać się z kolejnymi dziełami pana Monsa. Żerowanie na psychice uważam za bardzo niskie, za chęć wywołania taniej sensacji, nie oglądając się na szkody i krzywdy jakie to może wyrządzić. Po przeczytaniu pierwszej wstawki, nie mogłem uwierzyć, że ktoś coś takiego mógł napisać, potem, że to zostało wydane, a jeszcze później, że nie ciepłem książką (może to wynikać z mojego szacunku dla książek, ale ...) i nie zacząłem robić czegoś bardziej konstruktywnego. Przeczytałem, ale są to dwie książki w jednej, druga i ostatnia tego autora, jaką przeczytałem.

Co dostajemy poza tą abominacją? Jest to znowu klimatyczna opowieść policyjna o seryjnym mordercy. Nerwowa narracja, która i tym razem nie pozwala się skupić i powoduje takie wewnętrzne rozedrganie czytelnika, prowadzi przez meandry śledztwa. Śledztwa, które właściwie nie ma żadnych tropów, jest prowadzone prawie po omacku. Do tego jeszcze jest okres urlopowy, braki kadrowe i tym razem potworny upał (o ile mróz i zimę autor opisał świetnie, to lato mu trochę nie wyszło, zapomniał o zapachach). Jest też dramat głównej bohaterki. Finałowy pościg, czego nie było w pierwszej części, też całkiem nieźle oddany, połykałem wręcz strony. I w samym finale znowu zonk, nic, może poza czołgiem ale raczej też nie, nie powstrzymałoby, choć na sekundę, matki (tym bardziej policjantki) stojącej przed drzwiami, za którymi mordowane jest jej dziecko. Weszłaby i wystrzelałaby wszystko, nie bacząc na konsekwencje, nad nimi zastanowiłaby się, kiedy iglica stuknęłaby o pustą komorę nabojową w pistolecie.

I tym bardziej niezrozumiały jest dla mnie ten trupi wątek. Jakby autor źle pisał, to potrzeba wywołania taniej sensacji i kontrowersji wokół książki, byłby łatwiejsza do pojęcia. A tak, pojąć nie mogę po co on to zrobił i raczej już pewnie się nie dowiem.

Tym razem jedna ocena 5/10, dałbym mniej, ale sumienie mi nie pozwala, bo sam kryminał jest niezły, bardzo realistyczny.

Mons Kallentoft "Śmierć letnią porą" tyt.org. "Sommardöden" Wydawca Dom Wydawniczy REBIS Sp.z o.o. 2010

2 komentarze:

  1. Ja bym dałą cio najwyżej dwie gwiazdki,w skali dziesięciostopniowej. Totalna kicha, pretensjonalne monologi trupów, odrażająca nimfomanka w roli głównej (i zawzięcie "pompujący w niej" kochankowie - kto u licha toto tłumaczył???? ROTFL). Myślałam, ze Larsson to dno, ale od spodu puka Kallentorf... Ma facet szczęście, że jest Skandynawem, bo gdyby nie był, nikt by nawewt nie pomyślał o wydaniu tego czegoś w Polsce.
    A intryga moim zdaneim jest totalnie oklepana... Tatko pedofil (ziew), wyrasta lesba (zieeew) i morduje brzydko (ziew)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. W swoim komentarzu wyraziłaś dezaprobatę (to jest eufemizm) dla: osób lubiących seks, osób o odmiennej (zapewne) orientacji seksualnej (w obu przypadkach są to kobiety, co dziwniejsze, bo sama określasz się jako kobieta), tłumacza i autora. Choć to banalne, dla niektórych może być powodem aby mordować. Skąd w ludziach bierze się tyle nienawiści do wszystkiego co jest odmienne od ich punktu widzenia (jedynie słusznego, jak mniemam), nie wiem i nie chce wiedzieć.
      "Pompujący w niej" (jak kiedyś rozbierzesz pompkę do roweru, to zrozumiesz skrót myślowy), cóż dla wielu seks zasadza się na włożył, ruchy frykcyjne (owe pompowanie w niej), wyjął, zero finezji. Ale co kto lubi, jak dla mnie żadna rewelacja, ale ja jestem dziwny.
      Każdy ma prawo do swojego zdania. Jak mówią: jednym się ogród podoba innym córka ogrodnika. I całe szczęście, jakbyśmy byli tacy sami, to nudno by było przeokrutnie.

      Usuń

Dziękuję za Wasze komentarze, to fajnie wiedzieć, że ktoś (poza mną) z tego korzysta.